کتاب خوانی

چه قدر خوشایند است که آدم کرکرهها را بکشد و به حضور دیگری راه ندهد؛ حس کند که آن هم اتاقیهای ژولیده، آن آشناها، که با نیروی برتر خود آنها را به کنج پنهانی میراند، از گوشههای تاریکی که در آن پناه میگرفتند برمیگردند.
اشباح ناظر ریشخندآمیز که حتی در بحران و سر بزنگاه به خاطر من بیدار ماندند، حالا دسته دسته برمیگردند.

ویرجینیاوولف/ موجها/ ص ۱۴۱